Co jest grane w Paryżu – cz. 1

Południowo-zachodni podparyski szlak gier

Zimą zeszłego roku temu pisałam o jednej z ludotek usytuowanych w Brukseli (czytaj tutaj).
Tym razem zdecydowałam się przyjrzeć francuskim miejscom poświęconym grom, w Paryżu lub okolicach. Wybór padł na południowo-zachodnią część aglomeracji paryskiej, a punktem startowym było Narodowe Centrum Gry (i Zabawy), po francusku: Centre National du Jeu, w miasteczku Boulogne-Billancourt.

Boulogne-Billancourt, miasto w regionie paryskim

Narodowe Centrum Gry (i Zabawy) – Centre National du Jeu

W Centrum spędziłam pasjonujące dwie godziny ze wspaniałym przewodnikiem, aż do wybicia godziny 12-tej, czyli przerwy obiadowej. Między dwunastą a czternastą we Francji praktycznie nic nie załatwimy, gdyż sklepy, biura, muzea są zamykane. Przeszłam więc przez most nad Sekwaną, wkroczyłam do miasteczka Issy-les-Moulineux i postanowiłam się trochę "pokręcić".

Nowoczesna zabudowa Boulogne-Billancourt

Dziedziniec Jana Pawła, Boulogne-Billancourt

Boulogne-Billancourt od strony rzeki

Barki mieszkalne między Boulogne-Billancourt a Issy-les-Moulineux

Zupełnie przypadkowo natknęłam się na duży szyld Espace ludique Marcel Aymé. W dosłownym tłumaczeniu oznacza to "Przestrzeń ludyczną Marcela Aymé". Nie wiedziałam, co to dokładnie może być (sala zabaw dla dzieci, jakiś typ przedszkola?), ale wdrapałam się na 2. piętro. Było zamknięte (przerwa obiadowa), więc obfotografowałam wejście. W pewnym momencie drzwi się otworzyły i przywitał mnie pracownik "przestrzeni ludycznej". Poświęcił swoją przerwę (!) na oprowadzenie mnie po centrum i udzielenie wszelkich informacji.

Centrum Gier i Zabaw Marcela Aymé – Espace ludique Marcel Aymé

Po zjedzeniu bagietki wskoczyłam w tramwaj, potem w metro (gdy teraz patrzę na mapę, widzę, że można było pójść pieszo, to tylko 2 km...) i wylądowałam w Muzeum karty do gry (Musée National de la Carte à Jouer), które mnie po prostu "zwaliło z nóg". Spodziewałam się jednej gablotki, a tutaj... (więcej w kolejnych postach). Do zamknięcia instytucji oglądałam karty pogrupowane w różne kolekcje i bawiłam się w uruchamianie mechanizmów pozwalających na wysuwanie dodatkowych witryn ze zbiorami. Niestety wyładował mi się telefon i nie udało mi się wszystkiego uwiecznić na zdjęciach.

Muzeum Karty do Gry – Musée Français de la Carte à Jouer

Dzień skończyłam biedniejsza o 4,70 euro (wstęp do muzeum, pozostałe miejsca – wstęp bezpłatny), obładowana przepięknymi i pasjonującymi katalogami z wystaw czasowych Narodowego Centrum Gry oraz masą informacji o wyżej wymienionych miejscach, którymi postaram się podzielić w kolejnych postach :).

Ludoteka w Saint-Gilles, Bruksela

Saint-Gilles to gmina w obrębie Regionu Stołecznego Brukseli. Gdybyśmy jednak nie znali szczegółów podziału administracyjnego Belgii, moglibyśmy po prostu powiedzieć, że to jedna z dzielnic Brukseli. Turyści się do niej czasem udają, aby podziwiać architekturę Art Nouveau (secesyjną) z przełomu XIX i XX wieku, między innymi wspaniały dom Victora Horty, obecnie muzeum.

W „dzielnicy” mieści się zarówno słynny sklep Casse-Noisette m.in. z grami kooperacyjnymi, jak i jedna z 33 ludotek regionu Brukseli.

Co to jest ludoteka? Jest to instytucja, który udostępnia swoim członkom gry i zabawki. Z jej zbiorów można korzystać na miejscu lub wypożyczać je do domu. Ludoteki organizują też spotkania z grami poza swoją siedzibą, np. w żłobkach, szkołach, szpitalach, więzieniach. Dana ludoteka może kierować swoją ofertę do szerokiego grona odbiorców lub tylko do konkretnej grupy, np. do dzieci, dorosłych, osób niepełnosprawnych (informacje na podstawie francuskiej Wikipedii).

Ludoteka z Saint-Gilles prowadzona jest przez stowarzyszenie La Maison des Enfants (Dom Dzieci). Wcześniej mieściła się w wesołym, kolorowym domku, teraz zajmuje mniej rzucający się w oczy lokal, przypominający sklep.

Poprzednia siedziba ludoteki Maison des Enfants, Saint-Gilles, Belgia

Obecna siedziba ludoteki Maison des Enfants, Saint-Gilles, 5 rue de la Victoire, Belgia

Obecnie ludoteka zajmuje się przede wszystkim wypożyczaniem gier na zewnątrz. Jak mówią pracownicy stowarzyszenia, po przeprowadzce jest w niej zbyt mało miejsca, aby grać na miejscu. Gry jednak można obejrzeć i wypróbować w siedzibie. Z ulotki Maison des Enfants możemy się dowiedzieć, że kolekcja gier jest dla graczy od 0 do 99 lat (i faktycznie gry dla dorosłych znajdują się w zbiorach), ale wnętrza (niskie stoliki) sugerują raczej publikę dziecięcą. Być może dlatego, że stowarzyszenie proponuje oprócz wypożyczalni gier przeróżne aktywności dla dzieci w wieku od 4 do 12 lat (zajęcia w tygodniu i w czasie wakacji szkolnych, pomoc w odrabianiu lekcji).

Jak wygląda w środku?

Wnętrzne ludoteki Maison des Enfants, Saint-Gilles, Belgia

Wnętrzne ludoteki Maison des Enfants, Saint-Gilles, Belgia

Wnętrzne ludoteki Maison des Enfants, Saint-Gilles, Belgia

Wnętrzne ludoteki Maison des Enfants, Saint-Gilles, Belgia

Gry ułożone są na półkach znajdujących się praktycznie w całym pomieszczeniu. Wśród nich znajdują się także wszystkie najbardziej znane w krajach francuskojęzycznych gry kooperacyjne (będę je opisywać stopniowo w kolejnych wątkach :)). Także klasyki, których nie da się już zakupić. Według mnie zbiór gier jest bardzo duży, ale podobno niektórzy się skarżą, że gier jest mało :P. Na razie nie mam porównania, gdyż odwiedziłam tylko jedną ludotekę.

Organizacja

Opłata roczna za korzystanie z ludoteki to 10 euro. W ramach abonamentu można wypożyczyć do 2 gier na maksymalnie 2 tygodnie. Jeśli rodzic nie jest w stanie opłacić abonamentu, może zwrócić się do odpowiedniego belgijskiego „urzędu” i być zwolniony z płatności.

Ludoteka otwarta jest od wtorku do soboty od 10h do 18h.

Stowarzyszenie realizuje projekty, w ramach których otrzymuje dofinansowanie z kilku źródeł.

Więcej na temat idei ludoteki można przeczytać w bardzo ciekawym opracowaniu pani Magdaleny Litwin pt.: Gry i zabawy w instytucjach kultury. Biblioteki i ludoteki, przygotowanym na konferencję naukową z cyklu Kulturotwórcza funkcja gier.